ماشین بافندگی کمری و بافندگی اریب پارچه های ساده بافت بدون نقش و نگار تولید می کرد. برای رنگارنگ‌تر کردن پارچه‌ها، قدیم‌ها از میله‌های جمع‌آوری{1} برای چیدن الگوها استفاده می‌کردند. قدیمی‌های مبتکر دو روش ابداع کردند: یکی استفاده از هدل‌ها به‌جای میله‌های جمع‌آوری-، و در نتیجه ایجاد دستگاه بافندگی ژاکارد چند-هدلی. دیگری حفظ الگوی برداشت شده توسط میله‌های پیک-و یافتن راهی برای انتقال مکرر الگو به نخ‌های تار، و در نتیجه ایجاد الگوی بافندگی ژاکارد مبتنی بر-.
منطقه باستانی تولید براده‌های شو در Shuangliu، سیچوان، هنوز دستگاه بافندگی چند{0}شاخه‌ای اصلی را حفظ کرده است که «بافندگی Dingqiao» نامیده می‌شود، زیرا پدال‌های آن با میخ‌های بامبو پوشیده شده است، که شبیه پایه‌های سنگی است که برای عبور از رودخانه‌های منطقه استفاده می‌شود. بافندگی ژاکاردی مبتنی بر الگوی-که از میله‌ای{3}}توسعه می‌یابد، در ابتدا از الگوهای بامبو- استفاده می‌کرد. شکل آن را هنوز می توان در-گوانگشی کنونی یافت. از آنجایی که مکانیزم ژاکارد باز آن از بامبو ساخته شده است، به آن «بافندگی قفس بامبو» یا «بافندگی قفس خوک» نیز می گویند.
در جستجوی اصول و روش‌های بافت بهتر، از طریق اکتشاف و تمرین طولانی‌مدت، دستگاه ژاکارد هدل به تدریج در اطراف سلسله‌های کین و هان توسعه یافت که به نام «ماشین ژاکارد گلدسته» نیز شناخته می‌شود. دستگاه ژاکارد باغی نشان دهنده اوج تکنولوژی بافندگی چینی باستان است. قبل از سلسله تانگ، دستگاه‌های بافندگی چند-هدلی، چند{4}}دارنده‌ای غالب بودند، اما پس از سلسله تانگ، دستگاه ژاکارد هدل به طور گسترده‌ای رایج شد. یک ماشین ژاکارد بزرگ در "Gengzhi Tu" لو شو (تصاویر کشاورزی و بافندگی) از سلسله سونگ به تصویر کشیده شده است. ماشین های ژاکارد در حدود قرن 11 و 12 به اروپا معرفی شدند. در سال 1801، ژاکارد فرانسوی نسل جدیدی از ماشین های ژاکارد را بر اساس ماشین ژاکارد چینی هدل اختراع کرد و از الگوهای سوراخ دار به جای شابلون های طرح دار استفاده کرد.
بیشتر ماشین های ژاکاردی که در حال حاضر در چین استفاده می شوند از این نوع شابلون طرح دار هستند که به تدریج به سمت اتوماسیون کامپیوتری پیش می روند. ماشین‌های ژاکارد مدرن به ماشین‌های ژاکارد الکترونیکی سریع- تبدیل شده‌اند که مکانیک دقیق، کنترل الکترونیکی و فناوری برنامه‌نویسی رایانه را با هم ترکیب می‌کنند. آنها از درایوهای الکترومغناطیسی یا موتورهای سروو برای کنترل بلند کردن و پایین آوردن مستقل نخ های تار استفاده می کنند و به بافت کارآمد الگوهای پیچیده دست می یابند. درآمد بازار جهانی برای ماشین‌های بافندگی ژاکارد الکترونیکی پرسرعت در سال 2024 تقریباً 398 میلیون دلار بود و پیش‌بینی می‌شود تا سال 2031 به 559 میلیون دلار افزایش یابد.
